Herbata na drugim brzegu
Pogoda dopisywała. Po około trzech kilometrach marszu trafiliśmy na opuszczoną chatę pasterską. Konstrukcja była cała, brakowało tylko drzwi. Od biedy dałoby się w niej przenocować. Szkoda, że wnętrze było zrujnowane i zaśmiecone. Te śmieci zresztą mocno rzucały się w oczy. Szwedzi dbają o porządek i generalnie jest tu bardzo czysto. Brak papierków, czy zużytych chusteczek, które licznie walają się wzdłuż polskich szlaków.
Przed wiatrem chata osłaniała nas jednak świetnie. Odpaliliśmy kuchenkę i zaparzyliśmy herbatę do termosu.
Z pełnym termosem ruszyliśmy dalej. Wkrótce drogę przecięła nam lodowcowa rzeka. Szeroka i zdecydowanie głębsza niż poprzednie. Zdjęliśmy gumiaki i wyjęliśmy sandały, zabrane specjalnie na takie okazje. Dno usłane było drobnymi kamieniami. Mnie woda sięgała mniej więcej do kolan. Przeprawa nie była ani groźna, ani trudna. Woda była za to lodowata. Po kilku sekundach czułam jak zimno wbija się w kości piszczeli wywołując fizyczny ból. Na drugim brzegu herbata z chaty pasterskiej spasowała idealnie.
Za rzeką wróciły torfy i głazowiska, ale ścieżka była dobrze widoczna. Znów założyliśmy gumiaczki, które z każdym dniem docenialiśmy coraz bardziej. Strumień? Wchodziliśmy prosto w wodę. Bagno? Przez środek. Żadnego szukania kamieni, po których można przeskakiwać na drugą stronę. Koniec obchodzenia rozlewisk i kałuż. Suche, ciepłe stopy i brak postojów przed przeszkodami. Złoto!
Sarek czy Padjelanta?
Pod wieczór dotarliśmy do Mikkastugan. Stały tam trzy niewielkie budynki: schron od wiatru, drewniany wychodek i składzik. Był też telefon alarmowy, przydatny w miejscu bez zasięgu komórkowego i internetu. Nie ma tu sieci schronisk, jaką znamy z polskich szlaków. Trekkerzy muszą być samowystarczalni.
W schronie zastaliśmy dwóch młodych Niemców, którzy szli z przeciwnego kierunku. Opowiadali o bagnach po kolana i przedzieraniu się przez gęste zarośla. Po chwili okazało się jednak, że trafili na tak trudny teren, bo szli niewłaściwym brzegiem rzeki.
To w Mikkastugan mieliśmy zdecydować, co dalej. Mogliśmy kontynuować trawers Sareku albo odbić na zachód, do Parku Narodowego Padjelanta, i dalej iść znakowanym szlakiem. Padjelanta to kładki, mosty i turyści. Wygodnie i przewidywalnie. Sarek był dzikszy, ciekawszy i bardziej widowiskowy, a trawersuje go niewielu. Wybierając Padjelantę, zamienilibyśmy przygodę na wygodę.
Przeciw Sarekowi przemawiała tylko ta jedna rzeka. Nie wiedzieliśmy, ile wody niesie dopływ, przed którym zawróciło już sporo osób. Co do jednego byliśmy zgodni: musimy mieć plan B. Gdyby przejście okazało się zbyt niebezpieczne, trzeba będzie się wycofać. W głębi duszy liczyliśmy jednak, że uda nam się ją przejść i zrealizujemy nasz dziki plan.
Ostateczna decyzja miała zapaść następnego ranka.
Po drodze
Dzień 4 na zdjęciach. Wybierz zdjęcie, aby je powiększyć.













