Dzień 3 · 21 sierpnia 2026

Wczoraj zawróciło piętnaście osób

Zostawiamy drewniane kładki i wchodzimy na mokradła. Wiadomość o wezbranej rzece przed nami stawia pod znakiem zapytania dalszą trasę.
Rafał przemierza otwartą tundrę pod górami spowitymi mgłą. Park Narodowy Sarek, 2026.

Koniec kładek

Po kilku kilometrach znakowanym szlakiem Padjelantaleden dotarliśmy do rozstaju, gdzie zeszliśmy na nieoznakowaną ścieżkę. Skończyły się drewniane podesty, kładki i mosty. Teren okazał się taki, jakiego się spodziewaliśmy: podmokły. Torfowiska, mokradła i strumyki do pokonania.

Zmieniliśmy także obuwie. Na stopach zagościły zielone gumiaki, które bardzo szybko okazały się najcenniejszym elementem wyposażenia. Nie wyobrażam sobie trawersowania Sareku bez nich. Dbamy więc o nasze gumiaki jak o największy skarb. Oby tylko wytrzymały do końca wyprawy!

Pogoda nie rozpieszczała. Na zmianę mżawka, deszcz i mokra mgła.

Wieści od greckiego posłańca

Po drodze spotykaliśmy niewielkie stadka reniferów i pojedynczych trekkerów. Jeden z nich przyniósł nam wieści niczym grecki posłaniec: poprzedniego dnia piętnaście osób zawróciło z drogi przez Sarek. Zwykle niewielki dopływ Rapaälven wezbrał tak bardzo, że przekroczenie go wydało im się zbyt niebezpieczne.

Do wezbranego dopływu mieliśmy jeszcze jakieś dwa dni drogi. Na razie szliśmy dalej. Dzień okazał się dużą wyrypą. Przeszliśmy jakieś dziewiętnaście kilometrów, przez co nadrobiliśmy pół dnia straconego przez zmianę planów z promem. Na nocleg wybraliśmy przepięknie położoną miejscówkę na lekkim wzgórzu w widłach dwóch rzek. Jutrzejszy nocleg wypada na rozdrożu. Tam zdecydujemy, czy zmienić trasę.

Po drodze

Dzień 3 na zdjęciach. Wybierz zdjęcie, aby je powiększyć.

,