Dzień 2 · 20 sierpnia 2026

Nawet Szwedki nie umiały tego wymówić

Autobus, prom i pierwsze kilometry Padjelantaleden prowadzą nas na biwak nad rzeczką, gdzie spotykamy dwa renifery i trafiamy na saamską nazwę, której nie umiały wymówić nawet Szwedki.
Joanna i Rafał myją zęby pod tablicą z nazwą miejsca w języku saamskim. Park Narodowy Sarek, 2026.

Kawiarnia z naftą i liofilami

Po drodze z Gällivare do Ritsem autobus zatrzymał się przy Sjöfallet Cafe – klimatycznej kawiarni pośrodku niczego. Można w niej wypić kawę z filtra i zrobić zakupy. Na półkach stały ładnie poukładane liofilizaty, gaz do kuchenki, a nawet biała benzyna i nafta.

Podobnie wyposażony był niewielki sklepik w centrum Ritsem, kilka minut marszu od przystani. Ostatnia szansa na uzupełnienie zapasów przed wyjściem na szlak. My wszystko już mieliśmy.

Z Ritsem popołudniowy prom przewiózł nas na drugi brzeg jeziora, do Änonjálmme.

Pierwsze renifery

Na szlak weszliśmy około czternastej. Przez zmianę planów straciliśmy pół dnia, ale przynajmniej pogoda dopisywała: było ciepło i nie padało. Pierwszy odcinek prowadził znakowanym szlakiem Padjelantaleden. Po drewnianych kładkach szło się szybko i wygodnie.

Po około dziewięciu kilometrach trafiliśmy na miejscówkę tak dobrą, że postanowiliśmy tam zostać, choć tego dnia niewiele jeszcze przeszliśmy. Czysta rzeczka z wygodnym zejściem, równy teren pod namiot, prowizoryczne drewniane stoły z ławkami. I dwa ciekawskie renifery – pierwsze na tej wyprawie.

Na miejscu były też dwie Szwedki ze Sztokholmu: matka z córką. Dwa tygodnie w trasie. Tydzień jeszcze przed nimi. Wybrały się na trekking liczący około 300 kilometrów.

Na ziemi Saamów

Szwedki opowiedziały nam trochę o tym rejonie. To ziemie Saamów, rdzennego ludu, którego terytorium pocięte jest granicami czterech państw: Szwecji, Norwegii, Finlandii i Rosji. Tutejsi Saamowie, zwani górskimi, zajmują się hodowlą reniferów. Mają własne języki, flagę i parlament reprezentujący ich interesy.

Saamskie nazwy brzmią dla nas egzotycznie i trudno je wymówić. Przy mostku nad rzeczką, obok naszego biwaku, stała tabliczka z napisem Sjnjuvtjudisjávrásjjåhkå. Nawet Szwedki nie potrafiły go przeczytać. Nic dziwnego, bo języki saamskie nie należą do rodziny indoeuropejskiej, tak jak Polski czy Szwedzki, lecz do uralskiej, podobnie jak fiński czy węgierski.

Ulewa, której się spodziewaliśmy, nie nadeszła. Przeszły tylko mżawki. Pierwszy dzień na szlaku dobiegł końca, a cały Sarek był jeszcze przed nami.

Po drodze

Dzień 2 na zdjęciach. Wybierz zdjęcie, aby je powiększyć.