Dzień 1 · 19 sierpnia 2026

Bilet Rafała jest nieważny

Nieważny bilet na lotnisku Sztokholm Arlanda niemal zatrzymuje nas przed startem. Wieczorem deszcz po raz kolejny zmienia nasze plany w Gällivare.
Joanna z przodu samolotu. Pasażerowie wsiadają do samolotu śmigłowego populAir na lotnisku Sztokholm Arlanda.

Linia lotnicza, która odpisuje na maile

Około 7:30 byliśmy przy stanowiskach odprawy na lotnisku Sztokholm Arlanda. Gdy przyszła nasza kolej na nadanie bagażu, pani na bramce oznajmiła, że bilet Rafała jest nieważny i nie poleci.

Poprzedniego wieczoru wylecieliśmy z Krakowa ostatnim lotem. Na Arlandę dotarliśmy po północy. Nie było sensu szukać noclegu. Rozłożyliśmy karimaty pod donicową palmą i zostaliśmy na lotnisku. Nie był to może najlepszy wypoczynek, ale przynajmniej mogliśmy rozprostować nogi.

Za to rano mieliśmy do przejścia tylko kilka kroków do nadania bagażu. Wkrótce okazało się, że ten przypadkowy logistyczny bonus bardzo nam się przydał.

Bilety kupiłam jeszcze w czerwcu. Mieliśmy potwierdzenia i karty pokładowe. Pomimo to, przy nadaniu bagażu bilet Rafała świecił na czerwono. Agentka odprawy o filipińskich rysach przez dwadzieścia minut próbowała gdzieś się dodzwonić. Nikt nie odbierał.

Ja też spróbowałam połączyć się z infolinią populAir. Usłyszałam kilka słów po szwedzku i połączenie się urwało. Infolinia zaczyna pracę o 8 rano. Była 7:50.

W akcie desperacji wysłałam maila do obsługi populAir: jesteśmy przy nadaniu bagażu, a system nie uznaje biletu. W tytule ‘URGENT’. Jakież było moje zdziwienie, gdy dwie minuty później dostałam odpowiedź. A odpisali coś w stylu ‘U nas działa’, czyli że w ich systemie wszystko wygląda w porządku. Kilka maili później zapewniono mnie, że teraz już na pewno wszystko będzie ok także w systemie lotniskowym.

O 8:00 wróciliśmy do stanowiska. Tym razem wokół nazwiska Rafała pojawiła się zielona obwódka i mogliśmy nadać bagaż. Do zamknięcia odprawy zostało pół godziny.

Bagaż był nadany, lecz czekał nas jeszcze długi spacer na sąsiedni terminal. Zdążyliśmy.

Dwie wysiadły, jeden wsiadł

Do Gällivare dotarliśmy małym samolotem z międzylądowaniem w połowie drogi. Na mini-lotnisku pośrodku łąki dwie pasażerki wysiadły, jeden pasażer wsiadł.

Pierwotnie od razu z lotniska mieliśmy jechać busem do Ritsem. Plan uległ zmianie po tym jak kilka dni wcześniej operator promu poinformował nas, że z uwagi na wcześniejszy zmierzch, odwołuje wieczorne kursy. No tak, w Polsce zima zaskakuje drogowców, a w Szwecji operatora promu zaskakuje krótszy dzień. Postanowiliśmy przenocować w namiocie na niewielkiej plaży w Gällivare, rano wyjechać autobusem do Ritsem i przepłynąć jezioro popołudniowym promem. Ten układ dawał nam też czas na kupienie gazu do kuchenki.

Zamiast namiotu

Po wylądowaniu w Gällivare padało, a prognoza zapowiadała ulewny deszcz przez resztę dnia i całą noc. Nie uśmiechało nam się moknąć jeszcze przed dotarciem do Parku Narodowego Sarek. Na Mapach Google znalazłam camping oferujący niedrogie (jak na szwedzkie warunki) pokoje. Do miasta mieliśmy osiem kilometrów. Autobusów lotniskowych brak. Taksówka za 600 koron (około 230 zł) odpadała, więc ruszyliśmy pieszo. Po dwóch kilometrach na nasze machanie zareagowała francuska turystka, która podwiozła nas do miasteczka.

Dostaliśmy dwuosobowy pokoik. Wyprawa po gaz do kuchenki okazała się bardzo owocna. Wróciliśmy z kilkoma nieplanowanymi zdobyczami. Rafał wypatrzył w przydrożnych krzakach butelkę Heinekena (pełną!). Kawałek dalej, na trawniku przed jakimś budynkiem znaleźliśmy grzyby, a wśród nich dorodne kozaki. Podsmażone z cebulą na maśle czosnkowym urozmaiciły nam kolację, a następnego ranka również jajecznicę.

Po drodze

Dzień 1 na zdjęciach. Wybierz zdjęcie, aby je powiększyć.