Dzień 5 · 23 sierpnia 2026

Rzeka, która zawróciła piętnaście osób

Dwie trudne przeprawy wystawiają naszą trasę przez Sarek na próbę. Potem otwiera się widok na dolinę Rapaälven, a na noc wspinamy się na przełęcz.
Joanna stoi przy kamienistym górskim potoku. W tle szeroka dolina rzeki. Park Narodowy Sarek, 2026.

Kluczowa rzeka

Ślad GPS przecinał rzekę właśnie tutaj. Woda była jednak za wysoka, a nurt za szybki, żebyśmy zdecydowali się wejść. Dotarliśmy do Tåggnårisjåhkå. Tej, przed którą dwa dni wcześniej zawróciło piętnaście osób.

Od dwóch dni słuchaliśmy o tej przeprawie. Rano w Mikkastugan postanowiliśmy mimo wszystko kontynuować zaplanowaną trasę doliną Rapaälven. Gdyby rzeki nie dało się bezpiecznie przekroczyć, mieliśmy się wycofać. Pierwszy strumień, Máhtujågåsj, pokonaliśmy bez większych problemów. Teraz staliśmy przed główną przeszkodą.

Zaczęliśmy szukać innego miejsca. W górę rzeki, potem w dół. Sam punkt na śladzie niewiele nam pomagał. Potrzebowaliśmy przejścia, które nadawałoby się do przekroczenia przy takim poziomie wody.

Rafał wypatrzył na drugim brzegu samotnego wędrowca. Kiedy my szukaliśmy przejścia, on zdążył przekroczyć rzekę. Nie widzieliśmy którędy. Rafał podszedł do niego i zagadał. Okazało się, że to Litwin. Zaproponował, że pokaże nam miejsce, którym sam przed chwilą pokonał rzekę. Było spory kawałek niżej, tam, gdzie sami też rozważaliśmy przeprawę. To było konkretem. Wiedzieliśmy, że przejście jest możliwe.

Rafał przeszedł pierwszy, zrzucił plecak i patrzył, jak wchodzę do wody. Szłam ostrożnie, szukając stabilnych miejsc. Pod koniec wyszedł mi naprzeciw i przyciągnął za plecak na ostatnich metrach.

Byliśmy po drugiej stronie. Wyszliśmy z wąwozu. Byliśmy tak skupieni na przejściu, że dopiero po chwili, kiedy zeszło z nas napięcie, zauważyliśmy, że zza chmur wyszło słońce. Usiedliśmy na mchach i krzewinkach i po prostu cieszyliśmy się tą chwilą. Spędziliśmy tam chyba z pół godziny, myśląc, że najgorsze już za nami.

O trzeciej nikt nie ostrzegał

Po odpoczynku ruszyliśmy dalej. Słońce świeciło, widoki były piękne, a my szliśmy już rozluźnieni. Ścieżka co jakiś czas gubiła się albo rozdzielała, więc trzymaliśmy się śladu GPS. Zapatrzeni w krajobraz, przestaliśmy jednak sprawdzać, którędy prowadzi.

W tych pięknych okolicznościach przyrody dotarliśmy do kolejnej rzeki. Nawet nie braliśmy jej pod uwagę jako problematycznej przeszkody, a okazała się najgorsza tego dnia. Wzburzona, mętna i głęboka rzeka lodowcowa.

Sprawdziliśmy naszą pozycję na GPS-ie. Byliśmy poza śladem.

Ruszyliśmy w dół rzeki, żeby wrócić do oznaczonego przejścia. Tam zastaliśmy kocioł spiętrzonej wody i wypłukanych skał. Tędy również nie dało się przejść.

Poniżej był wodospad. Rafał zszedł dalej i znalazł przejście pod nim. Dla mnie nurt w tym miejscu wyglądał na zbyt silny. Poszłam więc szukać wyżej, gdzie woda była spokojniejsza. Sprawdziłam głębokość kijem. Wszedł cały.

Wróciłam do Rafała, do przejścia poniżej wodospadu. Patrzyłam na rwącą wodę i nie bardzo widziałam, jak miałabym tędy przejść. W środku miałam mieszankę niedowierzania i rozgoryczenia. W głowie kłębiły mi się myśli. Takiej rzeki miało już przecież dzisiaj nie być. Rafał zaproponował, że przeniesie mój plecak, a ja przejdę na lekko.

Przeniósł go na drugi brzeg. Weszłam do wody, z całych sił starając się utrzymać równowagę. Rafał z drugiego brzegu podpowiadał mi, gdzie stawiać nogi. Woda sięgała mi mniej więcej powyżej kolan, nurt ciągnął, a ja nie widziałam, co mam pod stopami. Na drugim brzegu poczułam ulgę.

Szukanie miejsca i przeprawa zajęły nam około półtorej godziny.

Ogrom doliny

Potem wróciła ścieżka i znów mogliśmy zachwycać się krajobrazem. Przy trasie wyrastało wzgórze. Wdrapałam się na nie, a u góry siedziało dwóch starszych Szwedów. Powiedzieli, że robią sobie dzień odpoczynku, bo pogoda jest zbyt piękna, żeby ją marnować na gonienie kilometrów. Trochę im zazdrościłam, że mają czas, żeby się tu zrelaksować i nacieszyć widokami, a my byliśmy w innym rytmie.

Z góry najbardziej uderzała przestrzeń. W dole rozciągała się dolina Rapaälven, a przez nią wiła się ogromna rzeka. Rozdzielała się na liczne odnogi, meandrowała pomiędzy kamiennymi łachami. Dopiero stąd było widać jej skalę. Ponad doliną wznosiły się góry częściowo pokryte lodowcami. Z tych lodowych czap wypływały rzeki, przez które musieliśmy przechodzić.

Przełęcz na noc

Po zejściu ze wzgórza teren znowu zrobił się podmokły, a potem przeszedł w kamienisty odcinek, zupełnie jak w Tatrach. Zmieniliśmy buty na trapery, żeby nie ryzykować przecięcia gumiaków na tych kamieniach. Bo bez nich na bagnach byłoby naprawdę ciężko.

Chcieliśmy jeszcze tego dnia wdrapać się na przełęcz, zobaczyć, co nas czeka dalej, i nie zostawiać tego podejścia na rano. Mozolnie pięliśmy się po głazowisku. Kiedy wreszcie stanęliśmy na górze, rozstawiliśmy namiot i zabraliśmy się za gotowanie kolacji.

Po drodze

Dzień 5 na zdjęciach. Wybierz zdjęcie, aby je powiększyć.