Nocna wachta i poranek pod Skałą
W niedzielę wieczorem, w marinie Puerto Deportivo de Benalmádena pod Malagą, załoga była już w komplecie. Hiszpańska paella zjedzona, pokład wypucowany, zaprowiantowanie zrobione. Późnym wieczorem Vagamonda odcumowała, kurs na Gibraltar.
Nocną wachtę nawigacyjną, od 22:00 do 2:00, zaczęłam z Rafałem. Kolejne cztery godziny obstawili koledzy. Wiatry i prądy sprzyjały. W poniedziałek rano Skała Gibraltarska ukazała się w pełnej krasie. Odczuliśmy też, jak nisko przelatują maszyny podchodzące do lądowania, gdy tuż nad żaglówką przeleciał samolot.
Cumowanie w Alcaidesa Marina w hiszpańskiej La Línea oznaczało cały dzień na zwiedzanie.

Przez pas startowy
Do centrum Gibraltaru szliśmy piechotą, a droga do granicy prowadziła prosto przez pas startowy czynnego lotniska.

Ruch pieszych i rowerzystów reguluje tu sygnalizacja świetlna. Kiedy samolot ma wystartować albo wylądować, zapala się czerwone światło i przejście się zamyka. Zupełnie jak przy zwykłym przejściu dla pieszych, tyle że tutaj pierwszeństwo mają samoloty. Kiedyś przez pas jeździły też samochody. W 2023 roku ruch samochodowy przeniesiono do tunelu Kingsway, a przejście dla pieszych i rowerzystów zachowano. Informacja rządu Gibraltaru o przejściu przez pas
Gibraltar mieliśmy z Rafałem już zaliczony, więc bilet za 30 funtów od osoby, uprawniający do podejścia asfaltową drogą na szczyt Skały, odpadał. Nie kusiło nas też spotkanie z „uroczymi” małpkami. Zamiast tego wybraliśmy spacer po mieście i lokalne ścieżki na wzgórze ze stanowiskiem armat i dobrym widokiem na zatokę.
Morska autostrada między kontynentami
Od Tangeru dzieliła Vagamondę już tylko morska autostrada. W najwęższym miejscu od wybrzeża Hiszpanii do Afryki jest około 13 kilometrów. Zdjęcie Cieśniny Gibraltarskiej z orbity (NASA) Na ekranie nawigacji dokładnie widać, jak zorganizowany jest tu ruch morski: statki mają wyznaczone pasy w przeciwnych kierunkach, a między nimi biegnie tzw. strefa rozdzielająca. Dla kontenerowców to dogodna trasa między Atlantykiem a Morzem Śródziemnym. Jachty płynące w kierunku Afryki muszą ją przeciąć.

Ruch w cieśninie porządkuje reguła 10 przepisów COLREG. Żaglówki i jednostki krótsze niż 20 metrów nie mogą utrudniać bezpiecznego przejścia statkowi o napędzie mechanicznym, który płynie wyznaczonym pasem. Przy przecinaniu pasa dziób powinien być skierowany możliwie prostopadle do kierunku ruchu. Dzięki temu załogi innych jednostek łatwiej odczytują zamiar jachtu. Tyle teoria.
Przy planowaniu przeprawy miałam wrażenie, że to misja z rodzaju bieg króliczka przez autostradę. Kroki: ustalić, gdzie są większe jednostki i jak szybko się poruszają; obliczyć ile czasu my potrzebujemy na pokonanie drogi; w odpowiednim momencie wskoczyć i szybko dostać się na drugą stronę. Należało oczywiście uwzględnić jeszcze siłę i kierunek wiatru oraz prądu, bo od nich zależało, ile potrwa przecięcie pasa.
Tanger
Przeprawa poszła sprawnie i we wtorek wieczorem Vagamonda była już w Maroku. Kapitan zebrał paszporty i zniknął na dwie godziny. Tymczasem obsługa mariny skończyła pracę, więc pierwszą noc spędziliśmy na nadbrzeżu celników. Do Tanja Marina, która była tuż za dziobem, jacht wpłynął dopiero następnego ranka, gdy recepcja znów zaczęła przyjmować jednostki.
Do Maroka wróciłam po wielu latach i wciąż mam wobec niego mieszane odczucia.
Wizualnie sporo się tu zmieniło, przynajmniej w większych miastach. Marina i nowe centrum Tangeru wyglądają nowocześnie. Jest czysto i bezpiecznie, na każdym rogu stoi para policjantów, a w toaletach są porcelanowe muszle i papier, co wcale nie jest typowe dla tej części świata. Wzdłuż głównej ulicy ciągną się hotele, restauracje i sklepy znanych marek.
Jednocześnie, na pierwszy rzut oka dostrzegalny jest chaos architektoniczny. Każdy inwestor buduje jak mu się podoba. Nowoczesne budynki z betonu i szkła przesłaniają tradycyjną architekturę, a całość wydaje się być przypadkowa.
Medina, malowniczo położona na zboczu, na szczęście zachowała swój charakter. Jest gwarno i kolorowo, a między nogami leniwie plączą się koty. W labirynt uliczek poupychane są knajpki z miętową herbatą i kuskusem oraz stragany z rękodziełem i towarami wszelkiej maści. Nad mediną dostojnie góruje kasba, dawna ufortyfikowana część miasta.
Zwiedzanie Tangeru zajęło większość następnego dnia. Przy okazji trafiła się ciekawostka: w medynie kręcono ujęcia do filmu „Mumia 4” (premiera zapowiadana na 2028). Część uliczek była zamknięta. Na każdym kroku statyści w ubraniach z epoki, stare samochody i ekipa przenosząca tony sprzętu z miejsca na miejsce. Nowe uliczki dekorowano na szybko. W trakcie spaceru na ścianach kamienicy zawisły szyldy „hotel” i „kino” oraz plakaty filmowe reklamujące nadchodzące seanse.
Do uroczej restauracji Le Salon Bleu zagnał nas głód. Z tarasu rozciągał się świetny widok na centralny plac medyny, z kolekcją starych aut, znudzonymi statystami i krzątającymi się filmowcami, a także na mury i zatokę z portem.
Mieliśmy już wracać na łajbę, ale medyna to labirynt. Ja, Rafał i Radek znaleźliśmy się w jakiejś bocznej uliczce. Z przeciwnego kierunku przebiegł jakiś Marokańczyk, a jeden z kilku stojących przed nami mężczyzn nagle wyciągnął duży nóż i ruszył biegiem w naszą stronę. Szybko stało się jasne, że patrzy gdzieś za nasze plecy i prawdopodobnie goni tego, który przed chwilą przebiegał, ale przez pierwsze ułamki sekundy wydawało się, że biegnie prosto na nas. Serce podeszło mi do gardła i od razu przypomniała mi się pierwsza wizyta w Maroku, prawie 20 lat temu. Na obrzeżach Nadoru zaatakowało nas dwóch mężczyzn, z których jeden miał nóż. Skończyło się raną łydki i długą rehabilitacją, choć mogło być o wiele gorzej. Coś takiego mogłoby się zdarzyć wszędzie, ale z jakiegoś powodu takie sytuacje przytrafiają mi się właśnie w Maroku.
Pociągiem do Asilah
Z Tangeru zrobiliśmy jednodniowy wypad do Asilah, pociągiem, żeby przy okazji przetestować marokańską kolej. Pociągi na tej trasie przypominają polskie pospieszne sprzed kilku lat, a dworce są całkiem dobrze utrzymane.
Asilah to niewielki kurort nad Atlantykiem. W 1471 roku miasto zajęli Portugalczycy, o czym przypominają nadmorskie mury obronne. W uliczkach starej mediny króluje niebieski kolor drzwi i okiennic, a całość jest mocno artystyczna. Stragany z obrazami, dywanami, kocami i naczyniami stoją tu gęsto i trudno wyjść z pustymi rękami. Do naszego bagażu trafiło kilka ręcznie robionych miseczek i deska do krojenia z drewna oliwnego. Obowiązkowo musieliśmy też zaliczyć lokalny targ (taki z owocami i rybami) żeby odnowić zapasy przypraw i herbaty.
Na plaży poznaliśmy Chilijczyka, który mieszka w Maroku już od siedmiu lat. Szedł z parcianym workiem i zbierał śmieci, głównie plastikowe butelki i kawałki styropianu. Mówi, że ma tysiące takich worków i przychodzi na tę plażę codziennie. Próbuje edukować lokalną ludność, ale z marnymi efektami, więc postawił na dawanie dobrego przykładu.
Od niego pochodzi też informacja, że prawdziwy bum architektoniczny Tangeru nastąpił w czasie pandemii COVID-19 i zaraz po niej. Miastem zainteresowali się wtedy liczni inwestorzy, między innymi z Chin i USA. On sam woli Asilah, bo to zachowało marokański charakter.
Wycieczkę zwieńczyła orzeźwiająca kąpiel w oceanie.
Powrót do Benalmádeny
W piątek koło południa na pokładzie Vagamondy opuściliśmy Tanger. Długa walka z prądami morskimi i falami, kolejna przeprawa przez morską autostradę aż jacht dotarł do wybrzeża Hiszpanii. Zatrzymaliśmy się na kotwicy w pobliżu Estepony. W sobotę, już na spokojnych wodach, obraliśmy kurs wzdłuż brzegu, by wieczorem ponowne zawinąć do Benalmádeny. Niedziela upłynęła pod znakiem sprzątania jachtu i plażowania.



